Ik ga het hier nu niet hebben over hoe ik geteisterd door een infectie en door een ambulance ben afgevoerd naar het ziekenhuis in Galway. En daar een week in angstige afwachting van nog erger doorbracht. Maar liever hoe ik weer wakker werd op het weitje.

Het is achteraf, maar ik denk dat wij als kandidaten voor de mensheid een gouden gelegenheid hebben laten lopen, 50 miljoen jaar geleden. We hadden ons van de zwaartekracht kunnen bevrijden door met de dolfijnen mee te gaan. OK, we zouden ons gebonden hebben aan de waterspiegel, maar stel je es voor welk een materiële lasten we ons bespaard zouden hebben. Laten mijn walvissen en dolfijnen voor zichzelf spreken.

Je hoeft geen doctorandus in de biologie te zijn om te snappen dat draken en eenhoorns bedachte beesten zijn. Maar daarentegen kan de Natuur verrassend inventief zijn. Er is een magische schemer tussen wat echt bestaat en waar het verstand nog bij kan.

Als je niet in het toeval gelooft, dan is het logisch, ja zelfs dichterlijk rechtvaardig wanneer je verleden een achterstallige beloning in je schoot werpt. Of een vergeten tegoed inlost. Of een verloren gewaand fotoalbum teruggeeft.

Mijn moeder weet nog dat ze vroeger ooit zes broeken van mij aan de waslijn had, allemaal vanwege mijn 'slootje springen'. Hierbij nummer zeven, 'wie niet waagt, die niet durft'! Geen woorden, maar golven!

Je zou 'Ierse Roulette' kunnen definiëren als iets versturen met 'An Post', de Ierse postdienst. Dat mag dan tandenknarsend waar zijn, maar voor mij blijft het voorbehouden aan het bij vloed fotograferen van golven. Zoals gisteren bij de Doolin Driehoek.

Voor zover ik kan beoordelen heb ik een ordedwang complex. Of, in goed buitenlands, ik ben een 'control freak'. Voor mij is het volkomen duidelijk als ik een bij aan de dakrand zie hangen met een schep en een emmertje. Ondanks dat ik deze buitenwereld enkel met sneeuw bedekt ken.